sobota, 25 marca 2017

Pirat z wyboru

„Wygladam jak pirat i strasznie tu nudno. Ale wysypiam sie doskonale i niezle daja jesc” –  Jedrus juz po operacji oka. To nie byla latwa operacja. W tym oku nie o katarakte chodzilo, lecz o cos bardziej skomplikowanego. O szczegolach opowie, jak powroci za pare dni do domu.  Wczoraj zadzwonil do mnie i belkotal. Niewiele z tej rozmowy rozumialam. Dzisiaj rano zadzwonil i nie pamietal wczorajszej naszej rozmowy. Uczynil to automatycznie. Zrozumialam jedynie, ze czuje sie jak zbity pies; mysle, ze jeszcze byl wtedy pod wplywem srodkow anestozjologicznych. Dzisiaj byl w dobrym nastroju. W trakcie wizyty lekarz po zbadaniu oka powiedzial Jedrusiowi m.in. GUT. I tyle zrozumial :) To duzo, skoro mial swietny nastroj. Teskni za domem i za nami; podobnie, jak teskni za nim Dino. Lezy na Jedrusiowym lozku, a kiedy wyjasniam mu, ze pan przyjdzie za pare dni, patrzy tymi cudnymi oczkami na mnie, a potem spoglada na drzwi. I tak na przemian. Czeka na swojego pana. Patrze na Dinusia ze wzruszeniem. Wierny jak pies – przyslowie to ma swoje uzasadnienie.

środa, 22 marca 2017

Dlaczego nie psiasteczka?

Jak pancia siada do komputera i robi do mnie oko, to juz wiem, ze cos dla mnie szuka, albo juz  nawet cos znalazla. Nie mam nic przeciwko temu. Ja tam nie naleze do tych, co to objadaja sie slodyczami; zaden ze mnie "misiaczek", czy "kruszynka", co to to nie, ale jak czasem pancia cos sama dla mnie upiecze, to nie odmowie. 

Dzisiaj znalazla przepis na  psiasteczka, czyli bananowe cookies. 


Potrzebna do tego szklanka mleka, lyzka miodu, jajko, 2 banany i 350 g maki. Z rozwalkowanego ciasta formowac mozna np. kosteczki dla mnie. Z tej ilosci skladnikow wychodzi ok. 600 g psiasteczek. Wystarczy na dlugo.
Pancia upiecze psiasteczka dopiero w piatek, bo jutro przygotowac musi pana do wyjazdu do kliniki oka. W piatek pan bedzie operowany. Jak wroci do domu, polezy w klinice 6 dni, to poczestuje go tymi slodyczami. Na pewno nie odmowi, choc wolalby chyba, aby byly bardziej slodkie. Jak nie beda mu smakowaly, wiecej zostanie dla mnie. Hmmmm ... na zdjeciu wygladaja zachecajaco :)






czwartek, 2 marca 2017

Jest fajno!

Pancia zawsze mi mowi, ze jak komus wierzyc, to tylko pieskom. Mnie to laskocze i usmiecham sie wtedy do calego swiata :) 

... co widac na zalaczonym obrazku :) ...
Ja jeszcze moge dodac, ze ludziom tez mozna wierzyc. Chocby moja pancia; nigdy jeszcze mnie nie sklamala i nigdy nie zawiodla.  Jesli mi cos obiecuje, zawsze dotrzymuje slowa. Ostatnie dni nie byly dla niej dobre, ale ona przekonywala mnie, ze bedzie dobrze, ze mam sie nie przejmowac. No i dotrzymala slowa. Potrzasnela deczko moim panem, az ten spasowal i chyba zrozumial, ze bez panci i beze mnie nie bedzie mu latwo zyc. 
Pancia wyczytala, ze pieski wszystko potrafia zrozumiec, nawet najbardziej skomplikowane czlowiecze sprawy. No i dobrze wyczytala, bo tak jest w istocie. Myli sie ten, kto mysli, ze pieski nie odbieraja ludzkich emocji. Ja wszystko przezywam mocniej, niz sami moi panstwo. Martwilem sie, a teraz widze, ze mam powody do radosci. W pieskim zyciu wszystko jest proste. Jak cos nie pasuje, to warczenie mowi wszystko, jak pasuje, to mowia wszystko radosne podskoki. Ludzie sa bardzo skomplikowani. Wlasciwie to ja sie pytam:  PO CO?



niedziela, 19 lutego 2017

Hmmmmm ....

To jasne, ze kazdy pies chcialby zyc w pelnej rodzinie, ale nie zawsze tak bywa, no i co wtedy? Trzeba sie pogodzic z mysla, ze nie zawsze pies ma to wszystko, co chcialby miec. 


Ludzie to bardzo lubia sobie komplikowac zycie. A ja to przezywam. Z wielka troska patrze na denerwujaca sie pancie. Ona widzi moj podkulony ogon i smutne oczy, usmiecha sie do mnie i mowi, ze to juz ostatnie jej nerwowe dni, ze za dwa tygodnie bedzie juz zupelnie wyciszona. No i ja wierze mojej panci. Przeciez nigdy wczesniej mnie nie zawiodla. I jasne jest, ze zostane przy niej, a pan moze kiedys znajdzie sobie innego pieska z inna pancia? 
Ja tam nie znam sie na tych ludzkich problemach, ale zawsze murem stane za moim domem, ktory mi stworzyla moja ukochana pancia, za moimi sprzetami, za moimi zapachami i sladami, ktore dobrze znam. Szkoda, ze to wszystko sie tak pomieszalo, ale dopoki pancia sie usmiecha, to i ja bede sie usmiechal :) Hau, Hau, Hau!

wtorek, 31 stycznia 2017

Ciach! Ciach!

Wrrrrrr......

Widzieliscie takie narzedzie tortur? Znacie jego smak? Ja go poznalem dzisiaj. Ja wiem, ze raz w roku powinno sie obcinac pazurki, ale kto to powiedzial, ze to nie boli?! Boli!! I to jak! Pancia mi tlumaczy, ze nie obcinanie boli, ale to moje wykrecanie sie od tego zabiegu i walka z siostra, ktora go wykonuje. Ze gdybym byl spokojny, to nie poczulbym nawet, co jest grane. Ale jak tu sie nie wykrecac, jak trzy osoby mnie trzymaja i nie pozwola sie poruszyc? Pani pielegniarka musiala poprosic swoja kolezanke do pomocy, aby przez to moje wyrywanie sie nie zrobila mi krzywdy. Kurcze! Po co mnie tam pan i pancia zawiezli? Pielegniarka po zabiegu mnie pochwalila, ze jestem krzepki i silny, a ja mam to chwalenie gdzies. Podala mi na oslode jakis smakolyk, a ja tylko przez uprzejmosc wzialem go do mordki, a jak ona sie tylko odwrocila, to go wyplulem. Chcialem sie jak najszybciej stamtad wydostac. Przed samym zabiegiem bylo fajno. Siedzialem obok klatki z kotem. Czujecie to? Nie moglem od niego oderwac wzroku. Zaniepokojona pancia kota wziela klatke na kolana, tak na wszelka okolicznosc. Chyba to zrobila dlatego, ze widziala w moich oczach cos, czego inni nie zauwazyli. Ostatecznie to byl jej kot. No to ja przez 10 minut siedzialem z zadartym nosem i dalej patrzylem. Kiedy zawolali nazwisko panci i ruszylismy, tamta pani odetchnela ;)) Nie wiem, co kotu dolegalo, ale mnie w pokoju zabiegowym najbardziej dolegal brak wolnosci. Skrepowali jak psa! A panu zachcialo sie dodatkowo po zabiegu mnie zwazyc. Wsadzil na wage, a ja w podskoki. Wynik wahal sie miedzy 5 i 15 kilogramow. Czy on nie zrozumial, ze chcialem juz byc poza tym przybytkiem psiej niedoli?! Wyszedlem, wysikalem sie pod schodami i zadowolony pozwolilem sie wsadzic do wozka. Przed nami dluga droga i to ulicami, pancia sama juz chciala wypoczac i tylko pchac wozek, zamiast za mna sie uganiac po ulicach.  A jednak wole moja spokojna dzielnice, chociaz tak blisko kota, nos w nos, spotkac moge tylko u weterynarza. 


niedziela, 22 stycznia 2017

Zdrowka Jubilacie!

Dzisiaj Dino ukonczyl 7 latek.
22 Stycznia 2010 roku przyszedl na swiat malenki czarno-bialy klebuszek. Nie wiedzial jeszcze wtedy, ze ten swiat zafunduje mu tulaczke i brak prawdziwego domu. Blakal sie po ulicach, glodny i umeczony. Z lapanki trafil do schroniska dla bezdomnych zwierzat. Nazwano go tam Guincho. Bylo to na wyspie Lanzarote. Po trzech latach Pani Kleppinger z Worms zabrala go do swojego prywatnego przytuliska dla psow i kotow. Tam przeszedl wszystkie badania, wyleczono go z glodowania i otrzymal paszport na wszystkie kraje Unii Europejskiej. Miesiac przed swoimi szostymi urodzinami, 13 grudnia 2016 roku znalazl prawdziwy, przytulny, przyjazny, kochajacy go dom. Nasz dom. Jedrus spolszczyl nieco jego imie i nazwal go DINO. Dzisiaj cala dzielnica, gdzie mieszkamy, zna Dino doskonale i gdziekolwiek sie pojawimy, kazdy usmiecha sie na jego widok. Dzieci za Dinkiem przepadaja; ze wzajemnoscia. 
Dzisiaj nasz Dinus konczy siedem latek. Dzien byl przepiekny; rano dlugi spacer po lesie i przesliczny wschod czerwonego slonka. Niebo bezchmurne, jak na zamowienie. Zabawa z pileczka i "lesne" sniadanie, jak codzien, czyli nazwane przeze mnie orzeszkami miekkie, suche koleczka z miesa, jarzyn i ryzu. Po bieganiu za pileczka i aportowaniu to prawdziwa uczta dla Dinusia :) W domu rodzinny odpoczynek; cala trojka drzemiaca na wygodnych lozkach. Popoludniowy spacer byl jeszcze cieplejszy. Cale rodziny wyruszyly na spacery po lesie i sciezkami przy lotnisku. Pieskow duzo, duzo biegania po trawiastej plycie lotniska, czyli CALA NAPRZOD!  Raj dla naszego Dinka :) Szczesliwy i rozbawiony wrocil z nami do domu, aby zjesc obiadek. Ale smakowalo!

Dineczku, zyczymy Ci zdrowka i radosci,
pelni szczesliwosci w naszym wspolnym
domku. Niechaj nigdy nie opuszcza Cie
ta energia, ten dynamizm, jakim tryskasz
i to kochanie, jakim nas obdarzasz. My
rowniez bardzo Cie kochamy Pieseczku
i zrobimy wszystko co w naszej mocy,
abys byl szczesliwy i kochany przez caly
Wszechswiat. Wspanialego Zycia Dinusiu!



poniedziałek, 16 stycznia 2017

W srodku Zimy - Wiosna

Wcale mi nie przeszkadza taka wiosenna pogoda. Jestem cieplym wyspiarzem, urodzonym tam, gdzie nie znaja sniegu i nie wiedza, co to zima. Bo kto na Lanzarote, wyspie kanaryjskiej, lepil kiedykolwiek balwana? W ichnim slowniku nie znajdziesz nawet takiego hasla. W Haßloch, w tym roku dzieci mialy zime jeden dzien. Nawet pancia wyciagnela saneczki, chyba ku mojemu zgorszeniu, bo pan ciagnal saneczki z pancia, a ja bieglem obok i sie denerwowalem, ze musze za nimi biegac, a nie obok panci na nich siedziec. Obiecali, ze jutro pojade, a jutro juz sniegu ani sladu. Ja obiecalem mojej Czytelniczce, ze zrobie orzelka na sniegu, ale moi byli tak zajeci jazda na saneczkach, ze o orzelku zapomnieli. Pomyslalem sobie ... ok, jutro ... No i co?? Jutro wrocila wiosna. Dzisiaj to polowa stycznia, byc moze jeszcze spadnie snieg, ale marne szanse, bo przeciez w dzien mamy 16 stopni w plusie! OK, obaj z panem jestesmy cieplolubi, ale co z ta jazda na saneczkach i z obiecanym orzelkiem?

Wyczerpany myslami zasnalem na wiosennym slonku
I tak codziennie od dnia jednodniowej "zimy"
Nie ma sprawy, przeciez cieplutko, jak w uchu :)
Zdrzemne sie; moze sie przysni jazda na saneczkach i orzelek na sniegu?
Hau, hau, hau ...

Drzemiace pozdrowienia dla mojej milej Czytelniczki :)